ตอนที่80 บุญคุณ
1/
ตอนที่80 บุญคุณ
ชายาข้ามภพ พิชิตใจท่านอ๋องไร้รัก
(
)
已经是第一章了
ตอนที่80 บุญคุณ
ตนที่80 บุญคุณ "แล้วถ้าข้าไม่พูดล้ะ?"โม่ฉีหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแววตาของขาเรียบเฉย ในใจของด่องห้วนตกใจเล็กน้อยเขาจับดาบในมือแน่นขึ้นมองไปทางโม่ฉีหมิง:“ถ้าเยี่ยงนั้นเชิญท่านอ๋องนำความผิดทั้งหมดมาลงที่ประชาชนเถอะประชาชนรากหญ้ายินดีที่จะรับโทษนั้น" เขาพูดทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพื่อด่องหย่าแล้วเขายินดีทำทุกอย่าง โม่ฉีหมิงยิ้มเยือกเย็นแล้วมองไปทางด่องห้วนเขาช่างเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆเพื่อน้องสาวจึงยอมเสียสละได้มากขนาดนี้แต่ว่าตระกูลด่องแห่งวูเฉิงนั้นถือเป็นที่ที่มีแต่คนมีความสามารถด่องห้วนเองก็มีชื่อเสียงมากในแถบทะเลทรายเพียงแต่ลูกสาวคนเดียวของตระกูลนี้ช่างดื้อรั้น อันที่จริงด่องหย่าเองก็ไม่ได้มีความผิดเพียงแต่นางไม่ควรทำเช่นนี้กับเขา โม่ฉีหมิงพูดเสียงเรียบ:“ด่องห้วนข้ารู้ดีว่าเจ้าเป็นผู้นำที่ดีวันนี้เรื่องที่น้องสาวของเจ้าได้ทำนั้นข้าจะไม่ถือโทษ" ด่องห้วนนิ่งไปนานสุดท้ายเขาก็เรียกสติกลับมาจึงรีบคุกเข่า:“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ไม่ฆ่าพวกเรางั้นข้าขอพาตัวน้องสาวกลับไปก่อน" โม่ฉีหมิงพยักหน้าแววตาของเขายังคงมีความพล่ามัวเขามองเห็นชัดเพียงหน้าด้านข้างของเขาเพราะถูกแสงจากทางไกลส่องเข้ามาที่ใบหน้ามันช่างน่าแปลกยิ่งนัก ทางด้านด่อนหย่าเองยังไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ทำไมทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ทั้งๆที่นางตั้งใจพาคนมาจับตัวโม่ฉีหมิงแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นพี่ชายของนางขอโทษ? ได้ยินเพียงเสียงเดินของทหารด่อนห้วนเองบอกให้ด่อนหย่าเบาเสียงจนทหารและม้าเดินจากไปไกล โล่หวินหลานได้สติกลับมานางมองไปยังโม่ฉีหมิงที่แท้เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าแม่นางคนนั้นเป็นใครเพียงแต่รอนางเปิดเผยเท่านั้น! "คนพวกนั้นเป็นใคร?ท่านรู้จักรึ?"โล่หวินหลานถามด้วยความสงสัย เท่าที่มองดูแล้วพวกเขาไม่ใช่ทหารธรรมดาและชายคนนั้นที่เป็นผู้นำของพวกเขาอีกพูดจาฉะฉานแค่มองก็รู้แล้วว่าเคยรับราชการมาก่อนไม่เหมืนอคนเร่ร่อน ยิ่งไปกว่านั้นคนพวกนั้นต่างก็รู้จักโม่ฉีหมิงซึ่งมันก็สามารถเป็นหลักฐานชั้นดีที่ชี้ว่าเขามีตำแหน่งในเมืองวูเฉิงนั้น โม่ฉีหมิงจับมือของโล่หวินหลานเอาไว้พานางเดินออกไปจากที่แห่งนั้นเขาพูดเสียงเรียบ:“แม่นางคนนั้นเป็นบุตรสาวคนเดียวของผู้คุมวูเฉิงชื่อว่าด่องหย่าส่วนชายคนที่ตามมาทีหลังนั้นเป็นเด็กที่ผู้คุมเมืองเก็บเอามาเลี้ยงเปลี่ยนชื่อเป็นด่อนห้วนบุตรชายแท้ๆของผู้คุมเมืองได้ตายในสนามรบเขาจึงเหลือเพียงด่อนหย่าที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข หลังจากออกมาจากซอยเล็กๆนั่นข้างนอกมีแสงไฟจากเทียนสว่างไสวโล่หวินพยักหน้าเข้าใจว่าทำไมด่อนหย่าทำไมถึงเป็นแบบนั้นที่แท้ก็เพราะสภาพแวดล้อมทางครอบครัว "แล้ววันนี้ที่ท่านปล่อยพวกเขาไปเพื่อซื้อใจตระกูลด่อน?"โล่หวินหลานถามความคิดของเขา โล่ฉีหมิงยิ้มเล็กน้อยเขาชื่นชมในความฉลาดของโล่หวินหลานพออยู่ด้วยกันสักพักแล้วนางเริ่มที่จะรู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง "ด่อนห้วนเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆครั้งนี้ข้าปล่อยพวกเขาไปถือเป็นหนี้บุญคุณภายภาคหน้าต้องมีประโยชน์แน่" ก็จริงตามที่เขาพูดโล่หวินหลานพยักหน้าเข้าใจแสงไฟจากเทียนทำให้ใบหน้าของนางยิ่งดูงดงาม "ด่อนห้วนนั้นแค่มองก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา"โล่หวินหลานกล่าวชื่นชม โม่ฉีหมิงพูดคำว่าอื้มในลำคอเสียงนั้นกระซิบอยู่ข้างหูของนางทำให้นางเข้าใจในความหมายที่ซ้อนอยู่ของประโยคก่อนหน้านั้นที่นางพูดเพราะนางได้ชื่นชมชายคนอื่นต่อหน้าโม่ฉีหมิงก็ว่าทำไมสายตาของเขาเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้ ก่อนที่พายุจะมาโล่หวินหลานจึงรีบพูดขึ้น:“แต่อย่างไรก็ตามก็ไม่ว่าใครต่างก็ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขาฉีหมิงทำไมท่านถึงได้เก่งกาจยิ่งนัก?" หลังจากพูดจบนางก็ได้ยินเสียง"พู่"เป็นเสียงหลุดหัวเราะของเขาใครกันแน่ที่ไม่ไว้หน้ากัน?โล่หวินหลานเงยหน้าขึ้นมองเย่หวินและฉินหยิ่นกำลังแอบหัวเราะอยู่ ดูท่าแล้วพระชายาคนนี้คงไม่เข้มงวดทำให้บ่าวรับใช้แอบหัวเราะได้โล่หวินกระแอมไอเบาๆเพื่อบอกเตือนให้สองคนนั้นเงียบ แต่คนที่หัวเราะนั้นกลายเป็นโม่ฉีหมิงทั้งๆที่นางตั้งใจชื่นชมประจบเขาแต่สำหรับพวกเขากลับฟังแล้วหัวเราะชอบใจ "หวินหลานข้าจะยอมไปให้เจ้าจากข้าไปได้เยี่ยงไร"โม่ฉีหมิงถอนหายใจ พระชายาที่น่ารักขนาดนี้เขารู้สึกว่าตนเองได้รับของมีค่ามาชีวิตนี้จะไม่ยอมให้นางหลุดมือเขาไปเด็ดขาด โล่หวินหลานหัวเราะ:“เช่นนั้นท่านก็อย่าปล่อยข้าไปสิ" ดูท่าแล้วความสามารถในการเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของโม่ฉีหมิงนั้นเหนือความคาดหมายของนางไม่ว่าเขาจะอยากได้อะไรทุกอย่างล้วนต้องตกอยู่ในมือเขา!ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วทำไมต้องพูดเรื่องนี้ขึ้นในทุกวันด้วย? หรืออยากจะบอกเตือนนางก่อน?เพื่อให้นางรู้ว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้นทำได้เพียงเป็นพระชายาที่ดีของเขาตลอดชีวิต แต่ว่าถ้ามีโอกาสได้จากที่นี่ไปก็ใช่ว่านางจะจากที่นี่ไปจริงๆ การท่องเที่ยวในวูเฉินครั้งนี้พวกเขาอยู่ถึงห้าวันแต่การเที่ยวเล่นนั้นเป็นเพียงเรื่องรองเท่านั้นเพราะสาเหตุการมีที่นี่ที่แท้จริงนั้นคือการมาฟังข่าวคราวต่างๆแต่วูเฉินนั้นช่างเป็นเมืองที่สวยงามเหลือเกินคราวหน้าไม่ว่าอย่างไรนางก็จะมาอีกแน่นอน หลังจากที่เก็บข้าวของเรียบร้อยพวกเขาก็นั่งรถม้ากลับเมืองหลวงทุกอย่างที่คุ้นเคยนั้นทำให้โล่หวินหลานรู้สึกสบายใจขึ้นมาตามที่โบราณว่าไว้การอยู่ในที่ที่ตนคุ้นคยในใจถึงจะรู้สึกปลอดภัย พอกลับมาถึงตำหนักคนที่มาต้อนรับนางไม่ใช่คนดูแลตำหนักแต่เป็นหรูซู ดูท่าแล้วคงมีใครบางคนเป็นกังวลมากแน่นอน "พระชายาในที่สุดท่านก็กลับมาท่านไปด้วยความรีบร้อนบ่าวไม่รู้ว่าท่านไปไหนข้าเป็นกังวลเหลือเกินตอนนี้พอเห็นว่าพระชายาปลอดภัยดีใจของข้าน้อยก็สบายมากขึ้น"หรูซูพูดไปซับน้ำตาไป ฟังเสียงที่คล้ายกับตนเองแล้วนั้นโล่หวินหลานก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกนิดหน่อยนางจึงพูดตอบกลับว่าอื้มแล้วเดินกลับเข้าห้องไป เหลือไว้เพียงหรูซูยืนเอาไว้ข้างนอก "เย่หวินเจ้าไปตักน้ำมาให้ข้าล้างหน้าหน่อย"พอเข้าไปถึงในห้องโล่หวินหลานก็รับสั่ง ตลอดทางที่เดินทางมาเต็มไปด้วยฝุ่นนางอยากจะบ้างหน้าแล้วนอนพักเย่หวินเองก็ไม่ต่างกันจึงรีบออกไปตักน้ำให้โล่หวินจึงพักสายตาบนเตียงก่อนระหว่างที่รอเย่หวิน ไม่นานเสียงประตูถูกเปิดดังขึ้นมีเสียงฝีเท้าของคนค่อยๆเดินเข้ามาได้ยินเพียงเสียงวางกะละมังจากนั้นก็เป็นเสียงบิดผ้าโล่หวินหลานเองก็ไม่ได้ลืมตา "พระชายาบ่าวล้างหน้าให้ท่านเอง"หรูซูพูดเสียงเบาข้างหูโล่หวินหลาน นางไม่รู้ว่าหรูซูเข้ามาในนี้ได้อย่างไรแต่นางแน่ใจว่าหรูซูคงแอบฟังสิ่งที่นางพูดเพียงแค่นี้นางก็รับรู้ได้เลยว่าหรูซูไม่ได้มาดีแน่ แต่ว่านางก็ไม่ได้พูดอะไรทำเพียงพยักน้าและหลับตาต่อไปผ้าขนหนูค่อยๆถูกซับมาบนใบหน้าของนาง "พระชายาบ่าวนวดให้ท่านดีไหมเพคะ?"หรูซูพูดเสียงหวานที่ข้างหูของโล่หวินหลาน โล่หวินหลานขมวดคิ้วนางกำลังคิดว่าหรูซูจะมาไม้ไหนแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่ประตูถูกเปิดออกเสียงดังเย่หวินรีบวิ่งเข้าไป "หรูเฟยเจ้ากำลังทำอะไร?ยังไม่ออกไป?"เย่หวินลากนางออกไป หรูเฟยล้มลงบนพื้นนางทำหน้าตาน่าสงสารแล้วมองไปยังโล่หวินหลานนางรู้ดีว่าตนเองจะมีเรื่องกับเย่หวินไม่ได้เด็ดขาดดังนั้นหนทางเดียวก็คือให้โล่หวินหลานช่วย แต่คนบนเตียงนั้นไม่เพียงแต่ไม่ขยับแต่ยังแกล้งนอนหลับนางหลับตาพริ้มขนตายาวสลวยภายใต้แสงแดดที่ส่องมายังใบหน้าของนางมันช่างงดงามยิ่งนัก "พระชายาพระชายา?"หรูซูร้องเรียกเสียงเบาสองครั้งแต่ว่าโล่หวินหลานเองยังคงนอนหลับตาพริ้ม เย่หวินเองก็รีบลากแขนนางออกไปพูดด้วยน้ำเสียงไม่เพราะ:“พระชายาเหนื่อยมากท่านนอนหลับไปแล้วอย่าไปรบกวนท่าน" พูดจบไม่รอให้หรูซูได้อ้าปากพูดเย่หวินก็ลากนางออกไปยังนอกประตูแสงแดดส่องมาที่ทั้งสองเย่หวินหันหลังไปมองนางตอนนี้น้ำตาของนางคลอเบ้า เย่หวินถอนหายใจแล้วจ้องมองไปที่นางหน้าตาของนางตอนนี้ช่างดูน่าสงสารเสียจริงเหมือนถูกใครทำร้ายมาและใช่คนที่ทำร้ายนางก็คือเย่หวินเอง "หรูซูอ่าเจ้าเสียใจมากหรอ?"เย่หวินถามด้วยน้ำเสียงเรียบ "เปล่าเจ้าค่ะหรูซูไม่เสียใจ"หรูซูตอบเสียงเบาพร้อมส่ายหน้าไปมา เย่หวินมองบนแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าพูดเสียงเรียบ:“เจ้าไม่เสียใจ?แล้วร้องไห้ทำไม?" หรูซูนิ่งไปนางกำลังคิดว่าควรจะตอบเย่หวินอย่างไรดีแต่นางก็ใช้เวลาครุ่นคิดเสียนานแล้วค่อยพูดเสียงค่อย:“ตาของข้าน้อยเป็นโรคเมื่อเจอเข้ากับลมน้ำตาของข้าน้อยก็จะไหลลงมา" "เช่นนั้นหรอ!"เย่หวินพยักหน้ารับรู้"งั้นเจ้าก็ตามข้ามาหลังจากนี้เจ้าจะได้ไม่ต้องอยู่ในที่ที่มีลมอีกข้ามีที่ให้เจ้าอยู่" เดินไปตามทางสักพักเย่หวินก็พาหรูซูมาที่ตำหนักทางเหนือที่นั่นมีสาวใช้มากมายกำลังซักผ้าอยู่ ลานนั้นเต็มไปด้วยไม้ไผ่ที่ตัดมาเป็นท่อนๆทำเป็นราวแขวนชุดสีแดงส้มเหลืองเขียวต่างก็ถูกพาดตากเอาไว้ที่นั่นเมื่อลมพัดก็พริ้วสไว หลังจากพาหรูซูเดินรอบลานกว้างนั้นแล้วซิ้วมามาก็เดินเข้ามานางมองเย่หวินราวกับเป็นแขกพิเศษมาเยี่ยมเยือนเสียอย่างนั้น "แม่นางเย่หวินมีธุระอะไรรึเปล่า?"ซิ้วมามาเดินเข้ามาถาม นางมีรูปร่างอวบอ้วนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพูดคุยกับเย่หวินอย่างไพเราะนางรู้ดีว่าเย่หวินเป็นใครไม่กล้าที่จะเสียมารยาท หรูซูที่ยืนอยู่ข้างหลังเย่หวินนั้นทำเนื้อตัวสั่นเทาหลังจากที่นางมองดูกะละมังรอบๆแล้วและสาวใช้ที่ซักผ้าอย่างไม่หยุดหย่อนก็โมโหเลือดขึ้นหน้า หรือว่าเย่หวินจะให้นางมาเป็นสาวใช้ซักผ้า? "ซิ้วมามานี่คือหรูซูท่านอ๋องรับสั่งให้นางอยู่ภายใต้การดูแลของท่านท่านสอนงานนางให้ดีเถอะ"เย่หวินพูดเสียงเรียบแล้วเอื้อมไปหาหรูซูเพื่อให้ซิ้วมามาคอยดูแล
已经是最新一章了
加载中
下载 LoveNovel
海量小说享免费阅读
立即下載
需支付:
0.00
ตอนที่80 บุญคุณ
去登录
APP免费观看
自动购买下一章
余额:
0
充值
0
领星星
取消
发布
A
A
A
A
A